Verbonden!
Zielen opgaand in hun zielegroep.
Zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend, als was het een lokroep
De weg die we allen zullen gaan,
Op gaan in de eenheid staat bovenaan.
Het steeds maar weer doorgronden van mijn eigen processen
Het is het opkimmen via de ladder van mijn levenslessen.
Wat is dit een bijzondere weg om te mogen gaan
Zwaar! Doch zo vol liefde en licht, zo voor jezelf gaan staan!
Zo bewandel ik mijn pad. Als strijders van het licht, wie had dat ooit gedacht!
Een eenheid, zo sterk, zo krachtig, zo aanvullend!
Stralend in licht en liefde, het is werkelijk verbluffend!
Nu voel ik mij duidelijk geroepen door de dolfijnen.
In beelden en tekens hebben ik al veel zien verschijnen.
Bijzonder hoe dit voor mij werd gecreëerd.
Met een ieder deze belevenis te mogen gaan delen, ik voel me zeer vereerd!
Ik weet inmiddels dat ze blijven roepen met hun energie
Dat zij mij leren te leven in harmonie.
Vol speelsheid, gratie en zo zichzelf
Zo go with the flow, zo helemaal vanzelf.
Het is of ze een verhaal vertellen, het verhaal van het verbonden zijn.
Opgenomen worden als mag je èèn van hen zijn, het gevoel is ongelofelijk fijn.
Dit is onvoorwaardelijke liefde in al zijn/ haar facetten.
Voor mij nu de taak om dit te leren en goed op te letten.
Voor dit leven, in de kosmos en in mijn zijn,
voel ik mij dan ook zo universeel verbonden , zo verbonden als de dolfijn.
Deze verbinding vol van licht, liefde en kracht.
Laat mij nog meer gaan stralen, oogverblindend in sublieme pracht!
Janka.
 Dolfijnen ook wel de engelen van de zee genoemd.
Sinds mijn contact met de dolfijnen tijdens mijn Hawaii reizen ben ik in mijn hart diep aangeraakt. Een leven zonder de energie van de dolfijnen is ondenkbaar geworden en ik voel mij dan ook alle dagen verbonden met deze engelen.
Ze hebben mij veel geleerd en mij laten voelen dat wij allen één zijn. Dat afstand en tijd niet bestaat en alles nu is. Tijdens mijn meditaties, behandelingen, het geven van de diverse cursussen maak ik gebruik van deze energie. Zo hebben ze een belangrijke plek ingenomen om mij te helpen met de processen van de mensen die bij mij komen. Ze hebben mij laten zien en laten voelen dat helen vanuit liefde een natuurlijk, speels en harmonieus proces is en dat je processen niet kunt versnellen of kunt afdwingen.
Tijdens mijn eerste contact met de dolfijnen hebben ze mij op diep niveau geheeld en gereinigd, wat tot uitwerking had dat ik ook lichamelijk diende op te ruimen. Hierin hebben ze mij laten zien dat dit een natuurlijk proces is. In vele gevallen vinden mensen dit moeilijk te begrijpen. Na een behandeling ofwel een cursus waarin je bent aangeraakt door de energie van pure liefde begint je lichaam te reageren. Dit kunnen soms nogal heftige reacties zijn in allerlei vormen . Het kan zijn dat de klacht waar je mee komt eerst verergerd en dan pas rustig verdwijnt. Wij zijn nu eenmaal stoffelijke wezens en alles wat wij zo door de jaren opslaan in ons lijf aan trauma’s, van welke aard dan ook, dienen via het lichaam weer zijn uitweg te vinden.
Dolfijnen hebben mij tevens laten zien hoe liefdevol ze met elkaar om gaan. De liefde die er is onderling is ontroerend mooi. Hun lijven die liefdevol langs elkaar heen glijden en de aandacht die ze voor elkaar hebben. Er is geen strijd onderling en de gewonden worden met liefde omringt. Zo onder het zwemmen werd ik als vanzelfsprekend opgenomen in hun groep. Het voelde of ik een van hen was en op dat moment wist ik dat het ook voor de mensen zo bedoeld is. Als ik nu zo om mij heen kijk lijkt het of we nog een lange weg te gaan hebben. Toch heb ik het vertrouwen dat wij allen een moment krijgen waarop we diep in ons hart worden aangeraakt en zullen ervaren dat wij allen één zijn.
Het gevoel van zeker weten.
Dit is een gevoel die niet te verklaren is, maar zo sterk en krachtig aanwezig dat ik er niet omheen kan.
Met dit gevoel begon mijn reis naar Maui. Ik was erg voorbereid door het universum dmv prachtige channels en bijzondere dromen. Ik wist dan ook dat het doel van deze reis mijn contact met de dolfijnen en de walvissen zou zijn.
In de reisbrochure stond dat we 4 keer de mogelijkheid zouden krijgen om met dolfijnen te zwemmen en 2 keer erop uit zouden om contact te maken met de walvissen, waarbij het zwemmen met hen tot de eventuele mogelijkheden behoorden.
En zo kwam ik aan op Maui met het gevoel van zeker weten. We vroegen aan Carolina, onze reisleidster, hoe dit zwemmen in zijn werk ging en wat de andere groepen hadden mogen ontmoeten. Carolina vertelde dat van de 4 keer je er vanuit kon gaan dat je 2 dolfijnezwems zou krijgen en dat je bij de walvis vaart genoeg walvissen zou zien, maar er mee zwemmen was tot op dat moment nog nooit gebeurd.
Ik vertelde haar dat ik juist voor deze ontmoetingen hier naar toe was geroepen en ik voelde dat ik het allemaal zou krijgen. Ze keek me aan en zei we zullen zien. Ik voelde dat ze me wel erg eigenwijs vond, maar mijn gevoel was zo enorm sterk en een verklaring had ik niet. Ik liet alles dan ook maar gebeuren.
En zo vorderde de reis en wat schetste de verbazing van Carolina? We hebben 2 keer met de walvissen mogen zwemmen en we kregen inderdaad 4 prachtige ontmoetingen met de dolfijnen, waarvan de laatste wel heel bijzonder. Het was tijdens onze tocht naar Lanai, waar we heen gingen om met de dolfijnen te mogen zwemmen. We kwamen aan op het strand en de dolfijnen waren nog niet in de baai. Dus gingen we eerst even het strand verkennen en genieten van het zonnetje. Het duurde allemaal nogal lang en volgens Carolina hadden de dolfijnen er allang moeten zijn. Ze had dan ook het gevoel dat ze niet meer zouden komen. Ik daarin tegen wist zeker dat ze nog zouden komen, want ik had tijdens de andere zwems besloten te genieten van de energie van de dolfijnen en dus geen foto's gemaakt. Toch wist ik zeker dat ik hun energie mee naar huis zou mogen nemen in de vorm van foto's. Ik zei dan ook dat ze geduld moest hebben en dat ze onderweg waren, raar eigenlijk, want hoe kon ik dat nu weten!
Carolina kwam naar mij toe en vroeg mij of we samen de dolfijnen zouden aanroepen. En zo gingen we het water in en begon zij op haar manier contact te zoeken en ik op mijn manier, al neuriënt. Dit was erg leuk om te doen en ik voelde de verbinding vanuit mijn hart naar de dolfijnen toe steeds sterker worden. Toch duurde het erg lang en ik begon het een beetje koud te krijgen en besloot mij even te gaan opwarmen in de zon. Carolina bleef in het water roepen. En zo ging ik richting het strand, nog steeds voelend dat het goed zou komen. Bijna aangekomen zie ik ineens een vrouw staan zwaaien en roepen: Carolina dolfins!
Het gevoel van dat moment kan ik niet beschrijven, want de bevestiging van wie ik ben en wat ik voel en mijn zeker weten was zo zuiver en krachtig...
Ik bedacht mij niet en ben direct omgedraait om mij op te laten nemen in de groep van dolfijnen, de kou was ik direct vergeten. Het was de grootste groep tot dan toe en ik schat dat er meer dan 200 dolfijnen waren. Mijn foto's heb ik ruimschoots kunnen maken en het was of ze er voor poseerden. Wat een geweldige rijkdom om zo zuiver in verbinding te staan met al dat is. In tijd weet ik echt niet hoelang ik met hen heb mogen zwemmen, maar mijn gevoel was de eeuwigheid!
Carolina was onder de indruk van mijn kracht en gevoel van zeker weten, iets wat ze tot dan toe nog niet zo had mogen ervaren.
Hoe bepalend een keuze kan zijn.
Tijdens mijn reizen op Hawaii heb ik ervaren hoe de energie werkt in de richting van jou eigen keuzes en dat je tevens waakzaam dient te zijn mbt collectieve keuzes.
Carolina had altijd haar tarot kaarten bij zich om een ieder te laten zien waar in het proces je stond of wat de dag mogelijk voor jou zou brengen. Aan het begin van de reis, toen de groep compleet was, gingen we naar een bijzondere plek en mocht je een groepskaart pakken. Deze kaart liet je zien welke positie en welke bijzondere eigenschap jij had in de groep.
Tijdens mijn eerste reis was het vol van magie en gebeurden er zoveel ‘onverklaarbare’ dingen, als je dan een wens uitsprak was het in now time gerealiseerd. Dit had te maken met mijn eigen creatiekracht, maar ook met de verbinding met de groep zoals ik een jaar later zou ontdekken.
We waren op een bijzondere heiau ( heilige hawaiaanse plaats) en hadden eerst rond gelopen, gemediteerd en geschreven, zoals ik altijd doe. De groep was geen eenheid, iets wat ik direct voelde bij onze eerste ontmoeting. Toch weet ik dat alles perfect is en zo ook deze groep, want het heeft mij iets te leren, hier vertrouw ik onvoorwaardelijk op.
Op een gegeven moment werden we bij elkaar geroepen en gingen we in een cirkel zitten. Eerst werd er een groepskaart getrokken, voor mij was dit de beker koningin
Beker Koningin
Element: Water.
Astrologische associatie: De Maan in Vissen.
Kernwoorden: vreugde, wijsheid, minnares, liefdevol, succes, geluk.
Beker Koningin vertegenwoordigt de vrouwelijke kant van het element water en staat voor fijngevoeligheid, inlevingsvermogen, mediamieke gaven en offervaardigheid. Zij is het symbool van helpende en genezende krachten.
Zo trok ieder zijn/ haar eigen groepskaart, de plek die jij in de groep in nam voor die reis. Ik was helemaal in de wolken van mijn kaart, want het voelde zo mij en ik voelde de verbindende taak die mij gegeven was.
Toch was niet iedereen blij met zijn/ haar kaart, Debbie ( dit is niet haar werkelijke naam) had de kaart van de magie getrokken, de Magiёr.
De Magiër
Deze kaart betekent zelfbewustzijn en slimme handigheid en is het symbool van problemen die overwonnen worden en uitdagingen die tot een succesvol einde zullen worden gebracht. Het bijzondere vermogen van De Magiër tot het beïnvloeden van de werkelijkheid, berust op de grote harmonie tussen onze geest en onze intuïtie, tussen het bewuste en het onbewuste. De Magiër is de verbinding tussen het universum en de aarde en heeft veel creërende kracht. Op het vlak van werk toont De Magiër dat we initiatief kunnen nemen. We zouden financieel succes kunnen hebben, een stapje hoger op de ladder kunnen komen of iets moeilijks kunnen volbrengen. Daarnaast geeft de Magiër aan dat we een beter totaalbeeld krijgen. In persoonlijke relaties wijst deze kaart op een periode van grote aantrekkingskracht. De Magiër geeft uitdrukking aan het besef van eenheid en de kracht die in deze relatie te vinden is.
Ze was zo teleurgesteld in haar kaart en weigerde het te accepteren. Carolina was vol verbazing, want zij gelooft in alles in de magie omdat zij dagelijks in aanraking komt met het onder van de magie. Dus legde zij de kaart uit en belichte extra de positiviteit. Maar Debbie bleef bij haar gevoel en de verklaring van de kaart was voor haar absoluut niet positief. Zij verbond magie aan negativiteit en dacht hierbij aan zwarte magie, aan manipuleren, aan macht, iets waar ze niets mee te maken wilde hebben. Op dat moment wees ze haar belangrijke plek in de groep af. Ik was helemaal verbaasd, juist omdat voor mij niet toevallig is en dus ook niet deze kaart voor Debbie. Toch liet ik het bij haar, want gevoelens van die aard kun je niet zomaar doen verdwijnen.
En zo vervolgen we onze reis, maar de belevingen van deze reis waren zo anders dan mijn vorige, dat ik mij bleef af vragen hoe dit kon. Er was ook een strijd op energie niveau ontstaan tussen Debbie en Carolina, waarbij Carolina erg haar best deed om alles in goede banen te leiden. Hierbij heeft ze zichzelf vaak weggecijferd voor de lieve vrede, maar de strijd bleef en ook Carolina wist niet wat ze diende te doen om deze strijd op te lossen. Ook Debbie wist niet wat er precies gaande was, voor haar was het een persoonlijke kwestie geworden, waarbij Carolina niet veel goed kon doen en ook niet meer open stond voor oplossingen. Aan het einde van de reis is het uiteindelijk geëscaleerd en werd iedereen in de groep betrokken bij de strijd, ook ik. Ik begreep er werkelijk niets van en had iedereen in zijn/ haar eigen waarde gelaten en de strijd gelaten bij hen die het aan ging, maar mijn vraag bleef broeden: Waar was de magie? Carolina voelde zich door mij in de steek gelaten en vond dat ik achter haar had moeten gaan staan mbt Debbie, want zo vond zij moest je soms ergens voor strijden. Ik had geen problemen met Debbie en wilde dus ook niet omwille van iemand kiezen. Daarbij voelde ik zo duidelijk dat dit hun leerproces was en dat het dus ook bij hun hoorde te blijven. Voor mij is dat kiezen voor het licht. Daarbij had ik haar zo erg gesteund door het vaak van haar over te nemen als zij het even niet meer zag zitten en het niet meer aan kon. Ik voelde mij door haar opmerking dan ook diep geraakt, maar wist wel dat de oplossing lag in mijn steeds weer kerend vraag: Waar is de Magie?
Dan krijg ik een droom en wordt met een verdrietig gevoel wakker. In de droom ben ik met de hele groep op een prachtige heau, waar we tijdens de reis ook werkelijk zijn geweest. Ik zie mij zelf zitten met mijn tarotkaart, de beker koningin. Ik voel de acceptatie en de rijkdom van mij kaart. Dan zie ik Debbie zitten met haar kaart, de Magiёr. Ik zie hoe ze alles van deze kaart afwijst met haar hele ziel. De droom is maar kort, maar ik weet dat hier de boodschap in zit.
Ineens krijg ik mijn inzicht en zie hoe Debbie alle magie heeft afgewezen voor de hele groep, want het was immers een groepskaart. Daarbij heeft ze tevens Carolina in haar hele wezen afgewezen, maar ook haar eigen groei, want Hawaii is magie! Ik krijg te zien dat de creëer kracht van 1 persoon enorm kan zijn en juist door de groepsenergie versterkt. We waren met 9 personen, als je bedenkt dat de energie bij iedere persoon meer, in kwadraat toe neemt, dan is de kracht enorm versterkt. De uitkomst weinig tot nagenoeg geen magie. Ik krijg duidelijk te zien hoe 1 persoon de energiestroom kan veranderen, zowel positief als negatief. Wat een geweldig inzicht en voor mij zaak mijn ogen en oren goed open te houden!
Een wonderlijke verjaardag. 
Ik vier mijn verjaardag niet op de traditionele manier en laat de verjaardag naar mijn eigen gevoel van die dag gaan. Het bijzondere aan die dag is dat het voelt of dit echt helemaal mijn dag is. De rijkdom die deze gedachte mij geeft maakt dat ik mij ook erg speciaal voel op deze dag.
De eerste keer dat ik mijn verjaardag op deze wijze vierde is al weer jaren terug. Mijn toenmalige partner was dat weekend weg voor een opleiding en ik was heerlijk met mijn drie kinderen alleen. We hebben een fondue georganiseerd en hebben met z’n drieën op de grond heerlijk genoten van dit gezamenlijke moment. Ik voelde mij intense gelukkig en zat ontroerd te genieten van mijn werkelijke rijkdom, mijn kinderen.
Enkele jaren later had een vriendin mij uitgenodigd om samen die dag door te brengen. Ik was inmiddels gescheiden en mijn kinderen waren bij mijn ex partner.
Ze kwam zo rond 11 uur en bleek ziek te zijn. Ze deed hier nogal moeilijk over, maar juist omdat ik die dag echt wil genieten liet ik alles gewoon gebeuren. Zo zijn we heel even gaan winkelen, maar voor haar was dit niet vol te houden, dus op naar huis. Hier heb ik haar gezegd om lekker even op bed te gaan, want ze zag er echt ziek uit. En zo dook ze even op bed en kon ik van de rust genieten.
’s Avonds had ze bij een restaurant gereserveerd om samen te gaan genieten van een heerlijke etentje. De sfeer tussen ons was ongedwongen, er was niets wat moest en alles was mogelijk. De hele dag had een soort van sereniteit en we ontmoeten door deze sfeer veel open mensen die even een grapje of grolletje maakten of gewoon even contact zochten. Het was dan ook een dag vol vreugde.
Na het eten reden we op weg naar mijn huis, toen mijn vriendin ineens zei: Jan moet je daar eens zien! Wat zal dat zijn?
Ik keek de kant uit waar ze heen wees en zag iets wat ik niet kon duiden. Het leek wel enigszins op een lasershow, maar ook weer niet.
Zij had dezelfde gedachte en zei: Het kan geen lasershow zijn, want het gaat met ons mee in onze snelheid. Ga eens iets langzamer rijden?
En dat deed ik. Dat wat we zagen ging ook direct langzamer en als ik ging versnellen ging het ook versnellen. We moesten rechts afslaan en waren dan ook erg benieuwd of het mee de bocht om ging. En ja hoor het draaide met ons mee! Mijn vriendin was helemaal enthousiast, maar vond het ook wel een beetje eng. Ik daarin tegen was alleen maar nieuwsgierig en voelde dat het goed was. We gingen op een parkeerplaatsje naast de weg staan en deden de autolichten uit om er zeker van te zijn dat wat we zagen niet veroorzaakt werden door een reflectie of wat dan ook. We stapten uit en konden nu goed de vormen zien.
Het waren drie ringen met lichtbollen van zuiver, helder, stralend licht. Zowel de ringen als de lichtbollen hadden een draaiende beweging. De ringen hadden onafhankelijk van elkaar een andere snelheid en de middelste ring draaide in de tegenovergestelde richting van de andere twee. Het was iets uit een andere dimensie en het leek wel een soort van een poort, een ingang naar die dimensie.
In gedachte vroeg ik of het dan weer sneller, dan weer langzamer kon draaien en zodra ik dit dacht reageerde het.
En zo stonden wij samen gefascineerd te kijken langs een snelweg in the middle of nowhere, te kijken naar iets wat niet van deze aarde is. Hoelang we hier gestaan hebben weet ik niet, want tijd is op zulke momenten betrekkelijk, maar toen ik voelde dat ik mijn universeel verjaardagscadeau volledig had ontvangen heb ik het universum in gedachte bedankt in al mijn liefde die in voelde. En zo zagen we hoe alles zich heel langzaam vervaagde en oploste in het niets.
Mijn vriendin bleef maar praten over dat ze blij was dat we dit samen hadden gezien, omdat anders niemand haar zou geloven en ik kon alleen maar in stilte genieten van mijn wonderlijke verjaardagscadeau. Ik voelde dit als een bijzonder teken en een soort van steun, een soort van aanmoediging. Het paste precies in mijn proces van het moment en heb dan ook zo door de tijd heen momenten dat ik terug kijk naar dat prachtige moment speciaal voor mij en mijn vriendin.
Ik als spiritueel mens.
Ik ben een spiritueel mens en het leven zelf is mijn ‘heiligboek’. Voor mij zijn er dan ook geen beperkingen die een bepaalde stroming mij zouden kunnen opleggen. Iedere keuze die ik maak is een keuze uit vrije wil! Ik kan ieder pad kiezen die mij op dat moment de juiste lijkt en er is dan ook geen goede of verkeerde keuze.
Mijn leven is een leerproces en iedere keuze heeft mij een persoonlijke groei te geven. Het leven is voor mij dan ook LIEFDE, want het is een geschenk die ik bij mijn geboorte heb gekregen.
Zo hoor ik dan ook niet thuis in een vakje, want iedere keuze die ik maak is een keuze vanuit mijn hart en dat kan betekenen dat wat ik vandaag als waarheid zie morgen een heel andere waarheid in zich draagt. Waarheid is dan ook een persoonlijke moment opname evenals goed of fout! Het gaat bovenal om de liefde die jezelf in je draagt en meedraagt de eeuwigheid in.
Voor mij gaat het erom wat ik wil leren en hoe ik de liefde toelaat in al haar facetten, mijn beleving hierin is zoals ik het, het beste begrijp. Mijn belevingswereld kan voor anderen wel heel zweverig zijn, toch voor mij zo tastbaar. Ik haal hier zoveel energie uit, zoveel wijsheden, zo veel kracht en steun, toch voor een ander is dit misschien helemaal niet te vatten. Houdt dit in dat mijn waarheid de waarheid is? Of dat mijn beleving fout is? Hoe het ook zij het is mijn weg en het zal altijd mijn weg zijn!
Ik ben hierin al vele malen getest en kom steeds weer terecht op mijn eigen pad. Mijn pad gaat over liefde, leren, licht, mediteren, stilte, het is zoals het is, groei, beweging, verbinding, al-een zijn, loslaten, go with the flow, creëren, delen, stralen, confrontatie en zo kan ik nog wel even door gaan. Het is niet veroordelend en laat mensen in zijn/ haar waarde. Natuurlijk ben ik bovenal mens en begrijp niet altijd waarom mensen keuzes maken die niet passen in mijn manier van leven, toch heb ik te zien gekregen dat dit vaak voortvloeit uit de emotie angst. Of dat mensen een ander graag hun pad op duwen, terwijl dit vaak voor de ander niet passend is. Het zou fijn zijn als we ophouden met prediken, maar in plaats daarvan gaan delen. Dit juist om te leren dat er vele wegen van liefde zijn. De bron is immers oneindig groot en heeft in al haar/ zijn facetten de energie liefde stralen.
Ik predik dan ook niet, ik deel alle lessen die het leven mij heeft gebracht en wellicht zie je enige herkenning of raakt het jouw innerlijke liefde, jouw innerlijke kracht aan. Voor mij is dat voldoende en ik zal je aanmoedigen jouw unieke pad te gaan. Voel je de liefde binnenin jouw en voel je de steun die je krijgt als je werkelijk jouw keuze maakt, ook als dit indruist tegen gevoelens van anderen of zoals het volgens een ieder zou moeten horen. Durf je werkelijk te kiezen voor jouw pad! Heb je het lef om van de daken af te schreeuwen over het bijzondere aan jouw pad? Of laat jij je weer houden, omdat anderen je dan misschien wel voor gek verklaren?
Voor mij is het laten zien van wie ik werkelijk ben een belangrijk onderdeel van mijn pad, want daarin laat ik de liefde stralen van het hele universum en laat ik mijn verbinding zien met alles om mij heen. Soms zijn hier geen woorden voor nodig en is de kracht enorm. Door zo in verbinding te staan kan ik de liefde laten stromen en deel ik deze in de vele vormen die ik tot mij beschikking heb.
Energie Geld 
Ik was op Hawaii waar ik ineens een bijzondere les aangereikt kreeg.
We zouden die dag een wandeling maken naar een waterval, was het niet dat hoe meer we naar de plaats van bestemming reden hoe donkerder de lucht. Er werd overleg gepleegd wat we zouden doen en uiteindelijk besloten we om de waterval voor een andere dag te gaan doen. En zo reden we de bui uit en gingen we op weg naar een bijzondere Heiau. Een Heiau is een heilige plaats voor de Hawaianen, het is een plaats waar mensen begraven liggen en soms ook bijzondere rituelen zijn uitgevoerd.
We parkeerden de auto en moesten nog een behoorlijke wandeling gaan maken. Ik twijfelde of ik alles zou meenemen, want het regende weer, maar besloot uiteindelijk om het meeste van mijn spullen in de auto te laten. Dit was het inluiden van mijn les. Onderweg kwamen we twee keer een auto tegen die beide nogal agressief voorbij gingen. Er was iets mee, maar ik kon er niet de vinger op leggen. Toch zijn we door gelopen en hebben een prachtige beleving gehad op de Heiau.
De terug weg ging als vanzelf en de zon scheen inmiddels weer volop. Niet iedereen was meegegaan naar de Heiau, want de wandeling bleek voor sommige te zwaar. Dus aangekomen bij de auto melden ze ons dat er spullen uit de auto waren verdwenen. En ja hoor mijn spullen waren er ook bij, zoals mijn fototoestel, en mijn visacard. Het gekke was dat ik het direct accepteerde. Ik voelde dat dit voor mij een belangrijke les was en was enorm rustig. Ik had wel een probleem, want ik had wel wat handgeld meegenomen, maar de rest deed ik met de visa. Toch op de een of andere manier bleef ik erg kalm. De anderen die iets kwijt waren, waren direct in paniek. Nu denk ik op dit soort momenten in energie en wilde dat de negatieve energie geen vat zouden krijgen op mij, dus besloot ik dat ik het in het licht zou zetten. Ik vertelde iedereen mijn gevoel en zei dat zij schijnbaar meer nodig hadden dan ik op dat moment. Het was immers maar materie!
Bijzonder was dat ik hulp kreeg van mijn mede reizigers. Iedereen bood mij aan om mij te hulp te schieten mocht dit nodig zijn, ik kende deze mensen net een paar dagen! Na aangifte te hebben gedaan heb ik eerst maar naar huis gebeld, waar mijn ex-partner ( sinds een paar maanden), alles voor mij heeft geregeld wat de visacard betreft. Ik dacht nog, nou dat is snel geregeld, want binnen twee dagen zou ik weer een nieuwe card krijgen. Maar het bleek allemaal heel anders voor mij uitgestippeld. Omdat ik niet een vast verblijf had, maar na een aantal dagen weer ergens anders bivakkeerde, konden ze mij niet te pakken krijgen en kwam uiteindelijk de card nooit aan. Voor mij kwam het uiteindelijk op mijn vertrouwen aan! In de laatste week ging ik weer naar een andere plek en moest ik per nacht gaan betalen, dus er bleef maar bar weinig van mijn hand geld over, dus ik had al bedacht dat ik dan geen souvenirs voor mijn kids zou meenemen, jammer natuurlijk, maar dat was niet anders. De reisleidster, haar vriendin en ik hadden bedacht om in die laatste week nog een volle dag op pad te gaan. We zouden slapen onder de sterrenhemel en heerlijk genieten van alles wat ons pad zou kruisen. Het was echt een geweldige dag!
Maar voor we gingen kwam de man, waarbij ik logeerde, naar mij toe met de vraag of er wel voor die nacht iemand anders gebruik mocht maken van mijn kamer. Ik vond dit prima en dacht absoluut niet over eventuele kosten of wat ook. Even later kwam hij terug met het geld bedrag dat 1 overnachting koste. Dit voelde als een geweldig geschenk! Het voelde dat het geld ineens daar was, ineens was ik rijk…. Ik begreep direct mijn les en dat als ik de energie geld nodig had het er als vanzelf zou zijn. Alles is immers al aanwezig, het is alleen een kwestie van vertrouwen in het universum! En dat vertrouwen had ik steeds gehad. Ik had niet bij andere mensen hoeven aan kloppen, dit kon uiteindelijk ook niet want ook bij hun verliep het niet helemaal vlekkeloos.
Steeds weer heb ik het proces in het licht gezet en heb mij niet om de tuin laten leiden door de negatieve energieën. En zo kon ik uiteindelijk toch nog souvenirs meenemen en hield zelfs geld over. Mijn rijkdom was compleet en ik wist dat dit proces een handvat zou zijn in tijden dat ik weer dit proces zou ontmoeten, alleen in andere vorm. Vaak heb ik juist aan dit proces gedacht toen ik in een leerproces zat met mijn ex-partner en wat te maken had met de energie van het geld. Soms was dit proces moeilijker, omdat mijn kinderen er ook bij betrokken waren, maar altijd was er het vertrouwen en weet ik dat als ik geld nodig ben het er altijd zal zijn. Belangrijk is dat je steeds weer kiest voor je eigen proces!
Zo heb ik immers ook gekozen om mijn reis te gaan maken naar Hawaii en had hier ook direct het geld ervoor! Vraag niet hoe maar het is er echt op het moment dat jij jouw proces wilt ontmoeten!!!
Marion. 
Ze kwam mijn praktijk binnen en wat me op viel was dat dit een erg krachtige en wijze vrouw was. Ze zei niet zo heel veel en liet alles even over zich heen komen. Ze had zich aangemeld voor een massage cursus en ik zag dat ze het best een beetje spannend vond.
Marion was een vrouw die erg veel van mensen hield. Ze werkte met geestelijk gehandicapte mensen, iets wat echt paste bij haar, want wat had deze vrouw veel liefde te geven.
Ze deed de cursus met erg veel plezier en het mooie was dat je haar liefde zag stralen onder het masseren.
Na afloop van de cursus ging ze bij mij onder behandeling, want er waren stukken van haar zelf die ze niet in de groep bespreekbaar kon maken. Ze twijfelde erg over haar relatie en wist niet precies hoe ze hiermee overweg moest. Toch hield ze erg van haar man, maar voelde zich soms ook erg beklemt. Ze voelde dat dit tot uitdrukking kwam in haar lichaam. Ze begon buikklachten te krijgen. Na een behandeling voelde ze enige opluchting, maar ze kwam niet helemaal bij de kern van haar klachten en raakte hierdoor enigszins van de wijs.
Ik had haar al eens aangedragen om zich toch eens goed te laten onderzoeken, maar hier was ze een beetje angstig voor, ze had namelijk een gevoel dat het niet goed zat. Op een dag vertelde ze dat ze toch maar een afspraak had gemaakt, waarop ik haar bemoedigde omdat ik voelde dat dit voor haar de juiste stap was. De behandeling die volgde, gingen we aan de slag met haar angst en gaf ik haar de energie die ze op dat moment nodig had. Haar buikklachten gingen niet over en het voelde voor haar aan alsof ze een steen in haar buik droeg. Hier kon ze geen grip op krijgen.
Toen kreeg ik weer een telefoontje van Marion, ze wilde een afspraak met mij maken nog dezelfde week. En zo zag ik haar mijn praktijk binnen lopen, helemaal ontredderd. Ze had te horen gekregen dat ze kanker had en dat ze niets voor haar konden doen. Haar gevoel was juist geweest en nu was een periode van leren loslaten aangebroken. Bij iedere behandeling heb ik haar energie gereinigd en voelde ik dat ze stukje bij beetje haar proces accepteerde. Iedere behandeling gaf haar de nodige energie om haar proces zo goed en zo kwaad als het kon door te lopen. Tot het moment dat ze niet meer bij mij kon komen en ik naar haar toe ging.
Er werd open gedaan door haar zus en het was of wij elkaar al jaren kenden. Deze vrouw was ook erg spiritueel en hielp Marion op haar eigen wijze. Ik werd haar slaapkamer ingeleid waar ze al op mij lag te wachten. Ik begon weer haar energie te reinigen en voelde dat ze al op weg was om over te gaan. Ze was tijdens de behandeling erg ver weg en ik voelde de liefde van het universum in alles om mij heen. Toen ik klaar was zocht ik contact met haar en voelde dat dit op het aardse niveau een afscheid was. Ik wenste haar een goede reis en wist dat ik haar ooit weer zou zien, zoals ook zij dat wist. We hadden geen woorden meer nodig en voelden dat het goed was. Ze zou die week overgaan naar het licht.
Het bijzondere was dat zij wist dat dit proces bij haar hoorde. Dat het haar tijd was. Haar proces was leren loslaten, iets waar ze in haar leven veel moeite mee had gehad, maar wat ze nu op een bewondelingswaardige wijze had gedaan.
Toen kreeg ik een uitnodiging om bij haar begrafenis aanwezig te zijn. Het bijzondere was dat haar afscheid gehouden werd bij ‘haar kinderen’ de geestelijk gehandicapten.
Ik werd door haar zoons en zus zo hartelijk ontvangen en het leek of ik een deel van de familie was. Het was zo warm en zo liefdevol, het raakte mij diep. Er was eerst een kopje koffie in een soort van een café en daarna gingen we naar de ruimte waar Marion lag. Ik voelde in alles haar aanwezigheid. En zo begon het afscheid. Het programma was zo mooi in elkaar gezet dat zowel haar eigen familie als de geestelijk gehandicapten een gelijk deel hadden. Het was zo Marion en de liefde was zo tastbaar, zo sereen, zo ontroerend mooi! Ik zag het lichtlichaam van Marion door de zaal dansen en af en toe legde ze een troostende hand op iemands schouder. Ik voelde in alles dat het goed was zo en dat Marion haar liefde zou blijven delen waar ze ook zou zijn.
Na de dienst was er de begrafenis, een prachtig deel van haar afscheid. En toen was het tijd om te gaan. Ik wenste iedereen sterkte en werd weer op liefdevolle wijze omarmt. In woorden konden we niet uitdrukken wat we voelden, maar we wisten allemaal dat het goed was. Het was of ik deze familie al eeuwig kende en ooit, in de tijd, zou ik ze weer ontmoeten.
Geregeld komt Marion nog even voorbij in mijn gedachte, want ze heeft me vele waardevolle geschenken gebracht. Één van die geschenken is dat ik haar heb mogen begeleiden op haar pad naar het licht, iets wat ik in mijn hart als een krachtig licht met me mee draag.
Johan.
Op een middag kreeg ik telefoon van mijn nichtje. Ze belde mij omdat iemand dringend hulp nodig had en of ik wel zou kunnen helpen? Ik luisterde naar haar omschrijving van het probleem en wist direct wat er aan de hand was. Ik vertelde haar dat ik hem wel zou kunnen helpen en dat hij mij dan maar even moest bellen voor een afspraak.
Even later kreeg ik de vader van de jongen, Johan, aan de lijn. Hij vertelde zijn verhaal en was ten einde raad. Ze waren al bij verschillende mensen geweest, ook bij strikers ( magnetiseurs), toch niemand had hem tot nog toe kunnen helpen. Hij vertelde ook heel eerlijk dat hij niets wist van het spirituele, maar dat hij alles wilde proberen, want zijn zoon had zo geen leven!
Johan was een eenvoudige jongen die niet meer kon functioneren omdat hij de pijnen van andere mensen overnam. Hij voelde letterlijk de pijnen van anderen, bv als er iemand in zijn buurt last van zijn hart had, dan had Johan dat ook in zijn gevoel. Hij had zelf al van alles geprobeerd, zoals bv in zijn gedachtes tralies om hem heen zetten, maar niets werkte en het werd van kwaad tot erger. Hij was nu zover dat hij zichzelf opsloot op de wc en de pijn maar niet kwijt raakte. Hij werd letterlijk ziek van de pijnen die hij voelde.
En zo zag ik hem mijn praktijk binnen lopen. Het was één hoopje ellende. Hij was totaal uitgeput en als het zo door zou gaan wilde hij niet meer leven. Het leven was werkelijk ondragelijk geworden voor hem.
Hij ging zitten met zijn vader naast hem. Ik vertelde hem wat er met hem aan de hand. Hij was een afvalbak geworden van de pijnen van anderen. Iedereen kon zijn/ haar pijn aan hem geven, want hij had geen bescherming! Zijn energie stond zo open, het werd tijd om daar samen iets aan te doen.
En zo leerde ik hem om zijn eigen energie op te bouwen en werd zijn eigen beschermlaag weer van hem. Een beschermlaag die positieve energie naar binnen liet, maar negatieve energie buiten liet. Hij stond weer volledig in zijn eigen ruimte!
Ik heb nog nooit iemand gezien die zo snel zijn energie had opgebouwd en die zo snel voelde wat er met hem gebeurde. Hij deed zijn ogen open en keek mij stralend aan. Hij zei: Pap dit is het! Ik heb mij in tijden niet zo goed gevoeld! Zijn vader begreep er niets van. Kon het zo eenvoudig zijn?
Johan is nog een paar keer langs geweest en heeft het nodige meegekregen. Hij had zijn leven weer terug! En zo kreeg ik op een avond een telefoontje. Johan wilde graag even langs komen met zijn vader en moeder. We maakten een afspraak en zo stonden ze een aantal avonden later bij mij voor de deur. Johan had een grote bos rozen in zijn hand en een doos merci chocolaatjes. Hij had mij een prachtig briefje geschreven met daarop zijn gevoel en zijn dankbaarheid. Ik wist niet wat ik moest zeggen, maar wist HIER DOE IK HET VOOR! De dankbaarheid van deze mensen, het blijft een geschenk die mijn hart heeft geraakt. Dit was met geen goud te betalen.
Johan behandeld nu zelf op zijn eigen wijze mensen. Wat eerst zoveel pijn heeft gebracht, bleek uiteindelijk een gave te zijn. Hij diende alleen te leren hoe hij er mee om moest gaan! Zo zie je maar hoe belangrijk het is om te leren goed met je energie om te gaan en goed voor jezelf te zorgen. Nu is Johan een duidelijk voorbeeld, toch dit gebeurd in energie met ons allemaal! We hebben allemaal wel eens emoties die we niet kunnen plaatsen of nemen ineens stemmingen over van anderen. Het is dan ook erg belangrijk om in je eigen energie te staan om werkelijk te weten wie jezelf bent.
Voor mij is dit dan ook een belangrijk onderdeel van de behandelingen, maar ook voor mij als spiritueel mens!
Toeval.
Vol verbazing stapte ik de zaal in, waar ik mijn opleiding voor polariteits therapeut deed.
Op een grote tafel zag ik een stapel lappen in vele kleuren en maten. We begonnen de les zoals altijd in een grote cirkel. Na een kleine meditatie en een muzieknummer kregen we te horen dat we onze alter-ego vorm mochten gaan geven dmv de lappen stof.
Ik ben nogal creatief en vond het dan ook een geweldige opdracht. Onmiddellijk kwam er een beeld van een dinosaurus voorbij en wist dat ik dit diende te gaan maken. Het waarom hield ik mij voor dat moment even niet mee bezig. En zo begon ik met het tekenen van een patroon, het uitzoeken van een heel kleurrijke stof, het uitknippen en het in elkaar zetten van mijn dino. Het beestje kreeg blauwe stekeltjes op z’n rug, rode handjes voor z’n buik, voetjes, prachtige grote ogen en een glimlacht om z’n mond. Het resultaat was prachtig, het was een lief klein knuffeltje geworden.
Ik was tijdens dit proces hee zachtjes aan bezig gegaan met wat mij dit toch te vertellen had. Nu moet je weten dat een alter-ego een dwingend stukje ego is die jou groei in de weg staat, maar die je ook veel te vertellen heeft over jezelf. En zo was ik gaan ontleden. Het enige wat ik kon bedenken was dat een dino een prehistorisch dier is en het dus te maken had met iets voor dit leven.
Dit bleef broeden en mijn nieuwsgierigheid werd steeds groter. Intussen zag ik de meest wonderlijke creaties van mijn mede studenten, ook zag ik mensen in hun proces schieten. Het was een bijzondere middag met veel beweging, maar ook de rust.
Vroeg in de avond begonnen we, zittend in de cirkel met een kussen in het midden, aan de evaluatie. Als je voelde dat het je tijd was om daar te gaan zitten, je bewust dat je dan werd geholpen met jou proces, dan nam je plaats. Ik wist niet hoe snel ik moest gaan zitten. Ik was steeds bij dezelfde conclusie blijven steken en wilde nu duidelijkheid voor mijzelf.
Mijn spiritueel leraar zei: Janka wat heb je daar een prachtig dinootje. Wat verteld het jou?
En ik vertelde dat het te maken had met iets voor dit leven. Hij : Klopt. Maar wat zie je nog meer? Ik: Dat het z’n handjes voor z’n buikje houdt als bescherming en stekeltjes op z’n rug als een soort van verdediging, zodat het niet pijn gedaan kan worden en dat men niet te dichtbij kan komen. Hij: Heel goed! Heb jij ook een oudere zus? Ik: Ja, zij is 9 jaar ouder. Hij: Nee, die bedoel ik niet. Ze moet zo 5 jaar ouder zijn dan jij. Ik: Nee die heb ik niet. Er is nog wel een tweelingbroer, maar dat is het. Hij: Heeft jou moeder ook een miskraam gehad? Ik: Niet dat ik weet. Mijn ouders zijn daar nogal gesloten in. Wel weet ik dat ze geregeld ruzie hadden en dat ze wel eens bloedingen heeft gehad, maar van een miskraam weet ik niets.
Hij: Dit is de reden dat ik jou leraar ben, want ik heb dezelfde ervaring. Je mag nu weer gaan zitten en als allerlaatste mag jij weer op de kussen komen.
Een beetje teleurgesteld dat ik nog niet zoveel wijzer was geworden ging ik zitten. Ik had alleen maar meer vragen erbij gekregen en ging in stilte opzoek naar mijn innerlijke antwoorden. Ik voelde dat ik vanuit het universum hulp kreeg en er werden steeds meer puzzelstukjes aangereikt. Tot ik mij besefte dat ikzelf het 5 jaar oudere zusje moest zijn geweest. Met dat besef bleef ik zitten tot het weer mijn tijd was, er had zo’n 24 uur tussen gezeten.
Mijn leraar zag wat er met mij gebeurd was en zodra ik daar zat begon ik te vertellen: Dat zusje was ik he? Hij: Ja. Op dat moment stapte ik terug in de tijd en voelde en zag wat er gebeurde. Het was oorlog thuis. Het was zo bedreigend en ik voelde het gevaar. Ik zag dat de huiskamer één grote ravage was, gordijnen scheef, planten kapot voor de ramen, meubels omver en het gevoel van oorlog!!
Ik voelde dat ik op dat moment de beslissing nam om hier niet te willen zijn, het was niet veilig.
Zodra dit duidelijk voor mij was, voelde ik mij ineens weer zitten op de kussen voor mijn leraar. De tranen stroomden over mijn wangen van de ervaring van angst, ik zat in elkaar gedoken ter bescherming en ik begreep waarom ik, in dit leven, mij binnen het gezin verdekt had opgesteld.
Mijn leraar: En toch was het de bedoeling dat jij in dat gezin geboren werd. En die keuze heb je enkele jaren later gemaakt. Ik: Nu snap ik ook hoe het komt dat ik zo’n sterke band met mijn zus heb, ik ken haar immers al langer.
Voor mij was een groot deel van mijn puzzel in elkaar gevallen. Ik had te zien gekregen dat ik zelf de keuze had gemaakt voor mijn ouders, maar ook om te vertrekken omdat het niet goed voelde. Voor mij was het bestaan van vorige levens geen vraag meer, maar een zeker weten. Ik had veel inzichten gekregen over hoe het universum in elkaar zit en over mijn levensloop.
Thuis gekomen was ik nog helemaal vol van alles wat ik had ervaren. Maar er was een gouden regel: Hou eerst alles voor jezelf voor je het gaat delen met anderen, want je hebt net een zaadje gepoot die tijd nodig heeft om te ontkiemen. Voel goed wanneer het jou tijd is om het te mogen delen. En zo bleef ik in stilte genieten van mijn rijkdom.
De volgende dag kwam ik bij mijn moeder en ze vroeg me hoe ik het had gehad. Ik vertelde dat ik het leuk had gehad, ook wel heftig, maar dat ik dat nog wel een keer zou vertellen. En zo vertelde ze: Nou ik had toch zo iets raars. Ik heb gedroomd en had er ineens een dochter bij! Hoe kom je er toch bij? Het was ook zo duidelijk.
Ik was natuurlijk met stomheid geslagen, want dat was immers ook gebeurd? Wat kan een moeder dochter verbinding toch sterk zijn! Ze had feilloos mijn energie gevoeld. Ik kon haar nog niets vertellen en zei dat ik het wel een heel bijzondere droom vond.
Een paar dagen later had ik mijn zus aan de telefoon. Ik vroeg haar of ze wist of onze moeder ook een miskraam had gehad. Zij: Niet dat ik weet. Wel weet ik dat ze wel eens bloedingen heeft gehad. Ik: Dus geen miskraam? Zij: Ja die bloedingen zouden natuurlijk een miskraam geweest kunnen zijn. Waarom vraag je dat?
Ik voelde dat ik mijn zus kon vertellen van mijn ervaring en begon mijn verhaal over een 5 jaar oudere zus en beschreef het beeld van de kamer. Het viel op dat moment even stil aan de andere kant van de lijn. Ze zei: Jan, wat jij omschrijft zijn voor mij mijn eerste herinneringen, ik was toen 4 jaar. Verder terug in mij herinneringen kom ik niet. Het was zo verschrikkelijk angstig! Ik ben nog nooit zo bang geweest. Pa was zo kwaad en ik dacht dat hij moeke( zo noemen wij onze moeder) wat zou aandoen. Ik ben weggekropen van angst. Jan het was oorlog in huis. Het zijn mijn eerste herinneringen.
Ze had hier nog nooit met mij overgepraat en vond mijn verhaal dan ook erg wonderlijk. Ik vertelde haar verder van moeke haar droom. Ze bleef maar zeggen: Wat toch bijzonder he? Hoe kan dat nou?
Natuurlijk heb ik daarna ook alles aan mijn moeder verteld. Ze vond het een bijzonder verhaal en ik kon zien dat ze het niet helemaal snapte. Toen vertelde ze dat ze in die tijd inderdaad veel bloedingen had gehad, maar niet zeker wist of het een miskraam was geweest.Ook bij haar stond mijn beschrijving van de situatie duidelijk voor ogen. Ze vertelde mij over haar angst en de dreiging en dat ze maar één ding dacht op dat moment, mijn dochter, die moet ik beschermen.
En zo werd mijn duidelijk dat alles met elkaar verbonden is, alles een reden heeft en dat toeval niet bestaat, maar dat het je allemaal toevalt!
Mijn gesprek met moeder aarde. 
Ik zal dit gesprek nooit meer vergeten. Het was op Maui, een eiland van Hawaii, tijdens mijn eerste spirituele reis. Op een mooie dag ging de reis naar een prachtige vulkaan, de haleakela. Deze vulkaan is slapende en heeft een aantal prachtige kraters. Ons werd geadviseerd om alleen de tocht te maken naar een kleine krater, die je vanaf de top duidelijk kon zien.
Er kwam een rust over mij heen een gevoel dat ik niet snel zal vergeten. Het was of ik op een andere planeet was en het landschap was zo sereen, de vegetatie zo anders, maar vooral de eindeloze stilte staat in mijn geheugen gegrift.
En zo ging ik alleen op pad. Ik voerde direct hele gesprekken met mijn maatjes zoals ik mijn begeleiders altijd noem. Ik voelde de verbinding met alles om mij heen en tevens ook met mijzelf. Ik voelde mijn innerlijke kracht en mijn vast beradenheid mijn doel, de kleine krater, te bereiken. En zo kwam ik in een staat van bewustzijn terecht die ik vergelijk met een indiaanse medicijnman, een andere tastbare vergelijking kan ik niet bedenken. De kracht de
verbinding, maar ook zo bewust van onze moeder aarde.
Bij de krater aangekomen ben ik eerst gaan zitten en heb alles even in mij opgenomen. En zo ontstond er ineens een gesprek met de aarde. Het was er natuurlijk steeds geweest, maar nu kwamen er de duidelijke woorden.
De aarde liet mij voelen, zien en weten, ik zou niet meer mijn ogen kunnen sluiten in onwetendheid. Het zou mijn leven veranderen en mij steeds weer in contact brengen met haar. Ze begon mij te verwelkomen en was verheugd dat ik mij had open gesteld voor dit contact. En zo gingen wij samen op reis. Ze liet mij zien wat er met de aarde gebeurde op dat moment. Ze vertelde dat de mensen er zich niet van bewust waren dat zij een levende entiteit was en dat ook zij gevoelens had. En zo kreeg ik beelden te zien van de roof bouw die wij met z’n allen plegen. De vervuiling, het leegroven van haar innerlijke schatten of het nu ging om over bevissing of het uit de grond halen van delfstoffen, het kappen van de prachtige oerbossen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ze vertelde dat wij mensen wakker moesten worden, want dat wij straks niet meer konden eten, konden leven op een aarde die wijzelf in snel tempo te gronde richten. Zo wees ze mij op de oude culturen die zo wijs waren dat zij zich steeds erg bewust waren geweest dat de aarde en de mensen niet zonder elkaar konden bestaan en alles in balans diende te zijn. Ze zei dat we in alles een waarde hadden geplakt en alles hadden uitgedrukt in geld. We hadden van geld een erg machtig middel gemaakt, die ons zo naar de ondergang zou lijden. Hoe konden we in steden gaan leven en zo onze roots verloochenen. Vele stedelingen zijn zich niet eens bewust van de prachtige natuur en dat juist die natuur een ieder voedt.
Met dit alles liet ze mij haar pijn voelen, een intens diepe pijn, een pijn die ik niet in woorden kan uitdrukken. En daarbij kreeg ik beelden te zien van alles wat wij onder natuurrampen verstaan. Dikke tranen biggelden over mijn wangen, tranen van de diepe pijn, maar ook van bewondering voor haar innerlijke kracht. Ze vertelde dat wij die natuurrampen zelf veroorzaken. Het is het verhaal van oorzaak en gevolg. Daarbij heeft de aarde geen andere manier om duidelijk te maken wat er werkelijk aan de hand is.
Toch liet ze mij ook de prachtige natuur van de aarde zien. Het ontstaan van een plant, de geboorte van een dier, de prachtige stroom van het water, de bergen, de woestijn het was overweldigend mooi. En zo zat ik in de krater van een vulkaan, zo dicht bij moeder aarde en werd overspoeld door haar moederlijke liefde. Want bij alles wat ze vertelde voelde ik haar oneindige liefde en zorg voor alles wat op haar leeft, wat in haar leeft en waar ze mee verbonden is. Haar wijsheid, haar kracht, maar vooral haar moederliefde raakte mij tot diep in mijn ziel. En de tranen bleven stromen van alle prachtige emoties die voor de aarde en voor mij het zelfde zijn! Ik zat daar in stilte en kon alleen maar liefde voelen, oneindige liefde en ik begreep dat wij mensen nog veel te leren hadden, maar dat haar onvoorwaardelijke liefde ons zou steunen op ons pad van bewust wording.
Toen vroeg ze mij de krater rond te lopen om mijn cirkel rond te maken. De cirkel stond voor mijn processen. Dit heb ik gedaan en de tranen bleven stromen, het voelde of ik bij iedere stap bagage achter liet en wist dat ik deze processen nog zou krijgen in de komende jaren. Bij het sluiten van de cirkel heb ik mijn moeder aarde bedankt voor haar liefde en sinds dien deel ik vaak mijn liefde voor haar. Dit door de natuur te omarmen, maar ook door in meditatie te gaan en mijn liefde naar haar te zenden.
Mijn verbinding met de aarde is voor mij een groot goed, want zij is het die mij het leven geeft, elke dag weer!
In grote dankbaarheid en als een bewuster mens ben ik de tocht naar boven begonnen en voelde ik mij gedragen door de aarde.
Mijn ziele schilderijen.
Ik heb inmiddels al vele schilderijen op deze manier mogen schilderen en achter ieder schilderij zit een bijzonder persoonlijk verhaal. Mijn schilderijen leven voor degene voor wie het bestemd is. Ik ben met schilderen begonnen,omdat ik ineens een gevoel kreeg iets op doek te moeten zetten. De schilderspullen had ik al heel lang in huis, maar dit gevoel was zo bijzonder, dat ik gelijk aan de slag ben gegaan. Zo heb ik in een week tijd 3 schilderijen geschilderd, gewoon omdat ik het zo mooi vond en het gevoel zo duidelijk aanwezig was. Het schilderen ging als vanzelf en ik merkte dat ik werd geleid. Zodra ik het met mijn hoofd ging beredeneren was het gevoel weg, het was puur voelen. En zo heb ik de 3 schilderijen in mijn kamer neergehangen. Het waren zulke unieke schilderijen en het gekke was dat ik al jaren wist dat ik ooit schilderijen zou maken met een tekst erop, een soort van boodschap en nu hingen ze aan mijn muur. Het was een Wouw gevoel!!
Ik had ze nog maar net aan de muur hangen toen er een heel bijzondere reactie kwam van een kennis van mij. Hij vroeg of ik de schilderijen ook verkocht en voor hoeveel. De vraag overviel mij en ik wist er dan ook nog even geen antwoord op te geven. Zelf was de man zo vasthoudend dat hij zei: Ik vind dat deze schilderijen bij elkaar horen, maar zou je wel een schilderij voor mij willen maken? Je moet dan maar even kijken hoeveel je voor het schilderij vraagt. Nadat hij weer weg was had ik in de gaten wat er was gebeurd en besefte ik mij dat ik iets had gemaakt wat mensen aanraakte. De dag erna kwam mijn lieve vriend en zielemaatje bij mij langs en na een avond van meditatie bleef hij staan voor mijn schilderijen. Deze man voelt schilderijen en hij zei: Lieve Janka, ik wordt aangeraakt door jou schilderijen en heb een vraag. Ik heb een plekje op mijn nieuwe kantoor en daar mag ik een schilderij heen hangen en nu zou ik heel graag een schilderij van jou willen. Je moet maar zeggen hoeveel het kost. Ik voelde ineens dat zijn schilderij daar al hing en vroeg dan ook dat als hij een schilderij mocht kiezen welke het zou worden. Ik had zelf al gevoeld welke van de drie en ja hoor hij pikt precies dezelfde uit. Hij vertelde wat dat schilderij met hem deed en zei: Dit schilderij raakt mij, want mijn leven staat daar op dat doek. Het is precies zoals ik het voel. Ik: Neem het maar van de wand, want je mag hem meenemen. De prijs kwam ineens bij mij binnen in gedachte en dat heb ik dan ook gevraagd. Dit was geen probleem, want het was zijn schilderij.
Een week later kwam mijn goede kennis weer langs en was verrast van de lege plek, hij had tenslotte bedacht dat de schilderijen bij elkaar hoorden. Hij wist niet dat ik inmiddels gevoeld had welk schilderij voor hem zou zijn. Ik vertelde hem eerst het verhaal van mijn goede vriend en dat het gewoon zo was gelopen. Tevens vertelde ik wat ik er voor gekregen had en zijn reactie was dat hij dat te duur vond. Hij was een beetje teleurgesteld, want hij had ze alle drie wel willen hebben, als drie luik. Hij keek naar nog een paar schilderijen die ik inmiddels had gemaakt, maar kon het niet echt vinden. Toen vertelde ik hem dat zijn schilderij in de kamer hing en dat het zou blijven hangen tot hij eraan toe was om het te komen halen. Hij probeerde nog af te dingen, maar ik voelde dat de prijs goed was en ik wilde geen stiefkinderen maken. Toen vroeg ik welk schilderij hij dacht dat voor hem was en ja hoor, ook hij pikte de juiste schilderij eruit. Ik vertelde hem wat ik voelde bij dit schilderij en hij was direct van slag. Hij begon te stamelen en vertelde dat hem de dag ervoor ook al iemand was geweest die hetzelfde onderwerp aan sneed en dat het hem nu even te veel werd. Hij liep naar de deur en bij het weggaan zei hij: Ik kom het schilderij na het weekend
halen. En zo gebeurde het. 
En zo kreeg ik te zien dat mijn schilderijen een emotionele waarde in zich droegen, een boodschap. En dat het hele persoonlijke schilderijen zijn.
Het schilderij van mijn lieve zielemaatje brengt veel in beweging. Het is steeds weer een aanleiding tot diepgaande gesprekken en het openen van persoonlijke processen. Mijn goede vriend is dan ook erg goed in het vertellen van zijn gevoel en hoe hij nu leeft en de boodschap achter het schilderij. Dit raakt een ieder aan die het verhaal wil horen.
Het schilderij van de goede kennis heeft veel voor hem op zijn plek gezet. Hij heeft zoveel persoonlijke waarde dat ik, toen ik vroeg of ik een foto mocht van het schilderij, kreeg te horen dat hij het liever voor zichzelf wilde houden. Dit schilderij kreeg tevens waarde voor zijn vriendin die hij net had ontmoet. Ook voor haar stond er een boodschap op van persoonlijke waarde. Dit kreeg ik pas na ± 1 jaar van haar zelf te horen en ze liet mij daarbij gelijk haar emotie zien.
Wat toch een geweldig geschenk om zo te mogen schilderen!
The painted chirch.
Tijdens mijn reis naar Maui, zijn we ook een paar dagen op the big island, Hawaii, geweest. Op een van die dagen hebben we een prachtig kerkje bezocht. Het was een klein houten kerkje en zo van buiten niet heel bijzonder, gewoon een leuk kerkje.
En zo niets vermoedend liep ik het kerkje binnen en genoot van de prachtige schilderingen. Alles in de kerk was geschilderd van het plafond tot de wanden. Aan de ene kant van de kerk waren bijbelse taferelen geschilderd die iets positiefs afbeelden en aan de andere kant bijbelse taferelen die het negatieve lieten zien. Dit is natuurlijk niet zo bijzonder in een kerk, was het niet dat de positieve afbeeldingen punt gaaf waren en de negatieve waren doorgelopen, waardoor sommige niet echt duidelijk te zien waren. Aan de verf kon het niet liggen, want alles was met hetzelfde materiaal,waterverf, geschilderd vertelde de koster.
Ik kreeg duidelijk te zien wat er gebeurd met de trilling van zowel positiviteit als negativiteit en voelde dat dit ook bij mensen zo werkt. Ik kreeg het inzicht dat hoe positiever je in het leven staat, hoe zuiverde je cellen. Onze begeleidster liet ons thuis zien dat dit daadwerkelijk zo werkt. Ze had een spiritueelblad met daarin geladen water met een positieve lading, dmv bv klassieke muziek, rust en geladen water met negatieve lading, dmv havy metal, drukte. Dit water was ingevroren en zo vormden zich ijskristallen. Wonderlijk hoe mooi de positieve energie was. Het waren werkelijk prachtige ijskristallen, je werd verkelijk vrolijk van het zien van die kristallen. De negatieve energie was helemaal vervormd en je kon erg geen ijskristallen van maken, het was doorgelopen en als je het ging voelen voelde het vies.
Hierdoor besefte ik mij dat wij mensen, voor het grootste deel uit bestaand uit water, hoe onze cellen reageren op deze trillingen. En zo werd voor mij duidelijk hoe ziekte kan ontstaan en dat wij zorgvuldiger zouden moeten zijn welke energie we toelaten. Vanaf dat moment ben ik duidelijker gaan voelen welke energie mij energie brengt en welke energie mij uitput. Dus wat is voor mij positief en wat negatief!
 
Maar dat was niet de enige ervaring die het kerkje voor mij zo bijzonder maakte.
De begeleidster vroeg ons een cirkel te maken en goed te voelen. We waren met z'n zevenen en als we je een gevoel kreeg dat het voor jou de tijd was om in de cirkel te stappen, mochten je dat doen. Daarbij mocht je alles wat in je opkwam vanuit dankbaarheid verwoorden. Al direct bij het vormen van de cirkel voelde ik de energie toenemen. Ik voelde het licht en de liefde stromen en werd hierdoor aangeraakt. En zo gingen er een aantal van mijn groep mij voor om hun liefde en dankbaarheid te verwoorden. Ineens kreeg ik het gevoel over mij dat het nu mijn tijd was om te laten zien wie ik was. Ik stapte vast beraden de cirkel in en voelde zoveel licht en zoveel liefde dat de tranen direct begonnen te stromen van ontroering. De verbinding was zo groot dat ik versmolt met het licht. En zo begon ik mijn dankbaarheid uit te spreken voor alles wat mij tot dan toe ten deel was gevallen. Ik bedankte mijn lichtmaatjes en alle mensen die hier een deel in hadden en zo sprak ik de wens uit dat ik het licht mocht verspreiden, zoals het steentje het water raakt en de trilling verspreidt. Ik zag op dat moment de beelden en voelde dat dit een werkelijke uitdrukking was van mijn ziel. Het bijzondere was dat ik wist dat ik de woorden uitsprak, maar het voelde zo krachtig en zo anders dan ik tot dan toe had ervaren! Het was of de bron hier zelf de hand in had en voelde hoe het licht zich verspreide op dat moment. De cirkel was een bron van licht, met mij als middelpunt!
Toen ik mijn ogen opende zag ik dat het licht en de woorden die ik had gesproken z’n werk hadden gedaan. Ik stond in een cirkel met om mij heen mensen die diep geraakt waren in hun hart. Ik kreeg hierbij vanuit het universum te horen en te zien: Janka jij maakt een verschil! En dat was wat ik ook diep van binnen voelde. Ik maak een verschil! Deze woorden maakten mij duidelijk dat ik een taak op aarde had, net als iedereen en dat het tijd was mij meer te richten op deze taak.
Ik heb mijn reisgenoten allemaal persoonlijk bedankt vanuit de cirkel van licht en hen laten voelen dat zij een belangrijk onderdeel zijn van mijn bewustwording. Want zonder al die lieve zielen die mijn pad kruisen zou er voor mij geen inzicht zijn. Juist de zielen die mij in beweging hebben gebracht.
En zo heeft the painted chirch, een belangrijk plekje in mijn hart gekregen. Het heeft mij laten voelen waar mijn pad van licht heen gaat.
Mijn contact met de walvissen.
Dit contact heeft enige voorbereiding gehad. Zo is mijn eerste contact geweest met een grijze walvis toen ik op reis was in Canada. Ik was mij er toen absoluut niet van bewust dat dit een soort van uitnodiging was om in contact met mij te blijven. Ik was op een boottochtje in Torino met partner en kids om walvissen te spotten. En na een poosje op de zee te hebben rond gevaren kreeg de kapitein een berichtje van andere bootjes waar hij heen moest om de walvissen te kunnen zien. Dus koers gezet naar de plek en ja hoor, een groepje walvissen. Het was wel moeilijk te zien, want het water daar is ook een beetje grijzig, even goed opletten dus. Ze hadden de regel dat zodra ze in een straal van 20 meter van de walvissen waren de motoren werden stopgezet. Ze kwamen ook niet dichterbij, uit bescherming voor de dieren. Dit vond ik natuurlijk super. En zo lagen we te dobberen op de grote oceaan, toen ineens vanuit het niets een walvis op nog geen 2 meter van de boot op dook. De kapitein was zwaar onder de indruk en kon alleen maar zeggen dat hem dit nog nooit was overkomen. En ik vond het zo bijzonder en was gefascineerd van het geweldig imposante lijf. Nog specialer werd het toen bleek dat mijn partner dacht het op video te hebben vastgelegd en dit niet zo was. Het was een heilig moment die een vervolg zou krijgen.
En zo had ik mijn reis naar Hawaii geboekt. In de folder stond dat we twee keer de kans kregen om in contact te komen met de walvissen, de bultrug walvissen. Dit leek mij een prachtige ervaring en was dan ook erg benieuwd.
De weken voor de reis werd ik voorbereid en had vele dromen over het zwemmen met de dolfijnen en de walvissen. In één van de dromen zwom ik met beide tegelijk en ik voelde de verbinding. Ik wist dan ook voor de reis dat het voor mij bedoeld was om contact te mogen maken met de walvissen en de dolfijnen. Voor mij was er dan ook geen enkele twijfel over het contact en wist diep van binnen dat ik de beide keren met de walvissen zou mogen zwemmen. Of beter gezegd dat zij met mij contact zouden zoeken. Tijdens een channel heb ik door gekregen dat als ik naar Hawai zou willen, het belangrijk voor mij was om er tussen November en April te zijn. Het waarom wist ik absoluut niet, tot ik op Maui kreeg te horen dat de walvissen juist in die periode daar zijn om hun jongen te baren en tevens om te paren.
 
En zo was het de dag van de boottocht. Vier andere mensen van mijn groep hadden al een tochtje gemaakt en hadden verteld over de prachtige ervaring. Ze hadden een aantal walvissen van dichtbij gezien, maar er niet mee gezwommen. Ook wij kwamen enkele walvissen tegen op hun doortocht. Prachtig was het om te zien hoe ze met hun vinnen op het water slaan en hoe ze hun prachtige staart laten zien als ze de diepte in duiken. Maar het meest imposante is het wel om te zien hoe ze hun kolossale lijf uit het water omhoog weten te krijgen en met een gracieuze plons op het water terecht komen.
Voor mij was het bijzonder om te voelen dat ik voelde wanneer er een walvis dichtbij was. Ik stond verbaasd over mijn gevoeligheid en dus mijn verbondenheid. Ik kon de energie van de walvissen voelen.
De energie op ons bootje was één van verwachting, maar tevens voelde ik de angst bij een aantal mensen. De angst kwam voort uit het feit dat er ook haaien rond zwemmen en het kolossale lijf van de walvis. Toch was er voor mij echt vertrouwen en een zeker weten dat ze contact met mij wilden. Natuurlijk was ik mij ook erg bewust van de haaien, maar ik had zo’n groot vertrouwen in het universum en voelde dat het nog niet mijn tijd was. Na een aantal uren te hebben gevaren was er nog steeds geen zwem kans geweest. Ik besefte mij dat zolang er nog de grote angst was ze zouden weg blijven. Ik bleef desondanks afwachten en toen er sprake was dat we weer terug zouden varen naar de haven werd ineens de angst uitgesproken. De energie ging hierdoor onmiddellijk stromen en zo doken er ineens een aantal walvissen naast de boot op. Ik, mijn reismaatje en de reisleidster gleden het water in. In het water werd ik nieuwsgierig aangekeken door een walvis op ongeveer 2 meter onder mij. Even zwom ik met hem mee en voelde direct een soort van herkenning, maar hij besloot door te zwemmen. Ik keek waar de andere meiden waren gebleven en 1 wenkte ons. Dus zwommen we er heen en hielden elkaar bij de hand vast. Hoe lang we daar gezwommen hebben weet ik niet, want het was weer zo’n tijdloos moment, maar we kregen een geweldig kosmisch cadeau. Onder ons zwommen 3 jonge walvissen nieuwsgierig en in vol contact met ons. Het voelde als een soort van verleidingsdans of een begroetingsdans. De energie , zo vol en zo aards, maar ook zo gracieus, zo gelijkwaardig. Ineens begon de walvis die bij mij zwom, inmiddels zwommen ze voor ons, een pirouette in het water te maken. Ik was diep geraakt door dit prachtige schouwspel. Dan zwommen ze weer met hun vinnen wijd uitgespreid, het voelde als een uitnodigend, een zeer open gebaar als wilden ze ons omarmen. We werden helemaal opgenomen in hun energie en voelde mij dan ook één van hen. Er was geen grens meer tussen mijn mens zijn en hun walvis zijn, we waren energie en elkaars gelijke. Het eindigde toen we hun moeder hoorden roepen, waarop ze nog even keken en toen weg zwommen.
Vol enthousiasme zwommen we naar de boot en bleek dat ook de reisleidster tot dan toe nog nooit met een walvis had gezwommen. Dit maakte het voor ons drieën nog specialer, juist omdat het voor ons alle drie de eerste ontmoeting in het water was met dit prachtige schepsel van het universum. Tevens hadden we het gevoel dat het allemaal mannetjes waren geweest, dus voor ons alle drie een vriendje!
  
Ook bij het tweede boottochtje hebben we weer met ze mogen zwemmen, na eerst weer erg veel te hebben gezien. Iedere keer blijft het prachtig om hun in het water te zien spelen. Ze maken er keer op keer weer een show van en het blijft ongelofelijk krachtig om te zien hoe hun ogenschijnlijke logge lijf boven het water uitstijgt om vervolgens met een enorme plons weer op in het water terecht te komen. De prachtige staartvin die bij een duik in de diepte omhoog komt, met hierop hun eigen tekening. Aan deze specifieke tekening kan je een ieder van hun onderscheiden, herkennen.
Na eerst een kring te hebben gemaakt op de boot en ons met elkaar te verbinden kwamen ze als vanzelf naar ons toe. Rustig liet ik mij in het water glijden en heb nu met twee van hen mogen zwemmen. En zo werd ik weer bevestigd in mijn gevoel een bijzondere verbinding te hebben met de walvissen. Ik wist dat ik nog vaker contact met hen zou hebben in de tijd. Wanneer???
De hawaianen geloven dat met het uitsterven van de walvissen ook de aarde zal sterven, want zij dragen alle kennis van de aarde in zich.
Na deze ervaring begreep ik pas dat mijn contact met de walvissen in Canada geen toeval was, maar een uitnodiging. Tevens voelde ik de rijkdom die mij ten deel was gevallen, het gevoel dat ze mij hadden uitgekozen om mee te zwemmen en energie uit te wisselen! Dit gevoel heb ik erg lang bij me gedragen als een kostbaar geschenk. Terug in Nederland heb ik vaak gedacht, ik ben één van de weinige mensen op de aarde die dit heeft mogen beleven. Het liet mij zien dat mijn universele verbinding enorm krachtig is.
|
